Bazen insanların ne kadar nankör olduğu kanaatine varıyorum, bazen ne kadar menfaatci olduklarına…
Bazen çok fazla değer verdiğimi düşünüyorum bazen de bu kadar sevmemeliyim insanları diyorum…
Arkadaşlarımı en bu kadar sevdikçe bu kadar üstlerine titredikçe sanki onlar benden kaçıyormuş gibi hissediyorum :S
Ben kötü biri değilim,kimseden beklentim de yok. Kendi ayaklarımın üzerinde durabilecek kadar güçlüyüm.
yada ne bileyim insanlarda sorun vardır belki, belki herkes yanlışdır ben doğruyumdur belki de herkes doğrudur arıza bendedir.
Neden insanların 2 günü birbirine uymaz,neden dostlar bir elin parmağını geçmez…
Soğuk biri olmayıda sevmiyorum, sevenim yanımda sevmeyenim yolunda demek istiyorum beceremiyorum. Çünkü bana yapılmasını istemezdim bir arkadasım baskalarına kızıp beni yargılasın istemezdim 
Bazen de buralardan gitmek geliyor aklıma yep yeni bir hayat sıfırdan…
Bir ütopya gibi kusursuz…
Post a Comment